De winter loopt langzaam op zijn einde. De dagen worden al iets langer, de ochtenden iets zachter.
’s Ochtends hoor ik de vogels alweer zingen en heb ik het gevoel dat de wereld langzaam wakker wordt.
Toch wil ik zelf nog niet meteen sneller gaan.
De winter voelt voor mij altijd als een seizoen van rust, ondanks de drukke feestdagen.
Het is een tijd waarin ik wat meer naar binnen keer, wat vaker de stilte opzoek en het eigenlijk prettig vind om het tempo wat lager te houden.
Wat ik deze weken ook heel fijn vind, is met mijn hond het bos in gaan. Daar zie je het misschien nog wel het duidelijkst: de winter die langzaam aan het vertrekken is.
Het licht dat net wat anders door de bomen valt.
De eerste kleine tekenen van nieuw groen.
Alsof alles buiten weer begint te leven.
En daarna weer thuiskomen.
En daar zit Huggy Buddha dan ook, zacht en rustig op de bank. Niet om iets te doen of te moeten, maar gewoon om even vast te houden terwijl ik weer buiten wat inspiratie heb opgedaan voor nieuwe blogs en nieuwsbrieven en wat ideetjes voor het voorjaar.
Even zitten. Even niks.
